Są w tej książce rzeczy, których się spodziewałam – humor, zagadka kryminalna i interesujący bohaterowie. Jest też coś, co mnie mile zaskoczyło – empatia i prawie czułość, z jaką autorka pochyla się nad swoim bohaterem, jego emeryckim życiem i cichą żałobą. A do tego są pieski – wiadomo, że z pieskami wszystko jest lepsze. To jedna z tych powieści, które dostarczają czytelnikowi dużo więcej emocji, niż się spodziewa.
To bardzo psia książka, zaś Alexis, Pavarotti, Carlos, Mieczysław i Gołota to prawdziwe, pełne życia osobowości. Jest to równocześnie opowieść o tym, jak to jest nie pasować do świata, a jednak czerpać z życia głęboką radość. Moje serce psiarza bardzo się cieszy, że powstają takie powieści.
To dokładnie taka historia, którą czyta się z zapartym tchem, ale której nikt z nas nie chciałby przeżyć osobiście.
